سايت تفريحي سرگرمي خبري خودرو دانلود خبر پرداز : دانشگاه يا سالن مد! / دانشگاه پادگان نيست!؛ عكس ها
چهارشنبه، 20 آذر 1392 - 13:32 کد خبر:22996
 
از سال 87 كه ايده لباس فرم دانشجويي ارائه شد تاكنون، دانشجويان زيادي مانند مسئولان مخالفت و موافقت خود را با اين طرح ابراز كرده اند.
8 13 0 نظر
[-] اندازه متن [+]

به گزارش سرويس فرهنگي جام نيوز به نقل از «خبرگزاري دانشجو»؛ از سال 87 كه ايده لباس فرم دانشجويي ارائه شد تا كنون، دانشجويان زيادي مانند مسئولان مخالفت و موافقت خود را با اين طرح ابراز كرده اند. موافقان معتقدند كه دانشگاه ها به سالن مد تبديل شده است و بايد فكري به حال آن كرد و مخالفان مي گويند مگر دانشگاه پادگان است كه بشود برايش لباس فرم در نظر گرفت!

 




اين ايده ابتدا توسط خودِ دانشگاهيان، به دليل وضع نامناسب برخي از دانشجويان ارائه شد و اجراي آن نويد درست شدن اوضاع را مي داد.


اين ايده ابتدا طرحي خوب و قابل اعتنا به نظر مي رسيد و مخالفت جدي با آن صورت نگرفت، اما رفته رفته، همراه شدن آن با بحث ممنوعيت اختلاط دانشجويان دختر و پسر و حتي اسلامي شدن دانشگاه ها و جداسازي كلاس ها، موجب اعتراضاتي شد و حتي برخي دانشجويان در دانشگاه هاي مختلف، اعتراض خود را در قالب تجمع به گوش مسئولان فرهنگي رساندند.


از آن طرف هم بودند مسئولاني كه پاي حرف خود در مورد لباس فرم دانشجويي ايستاده بودند و با گفتن جمله هايي نظير «از ورود دانشجوياني كه با لباس مهماني وارد دانشگاه مي شوند بايد جلوگيري كرد» روي حرف و ايده خود پافشاري مي كردند.


بعضي دانشگاه‌ها سالن مد شده‌اند
موافقان بحث پوشش براي دانشجويان، هم مسئولان فرهنگي هستند و هم طيف وسيعي از دانشجويان؛ دانشجوياني كه از وضع خراب ظاهر دانشگاه به تنگ آمده اند و پوشش هاي هنجارشكنانه اذيتشان مي كند.


اطمينان، دانشجوي رشته روان شناسي است و در مقطع ارشد دانشگاه الزهرا درس مي خواند. او يكي از موافقان يونيفرم دانشجويي است. مي گويد: «اگر بحث لباس فرم براي دانشجوها باعث شود كه اين وضع و اوضاع سامان پيدا كند، موافق آن هستم.»پ

 



 

از ظاهر بعضي از دانشجوها گلايه دارد و معتقد است، برخي پوشش ها فقط اوايل آن غيرطبيعي به نظر مي رسد و بعد به مرور مد مي شود و گاهي پوشش هاي ناجور اپيدمي مي گردد!


مظاهري هم كه دانشجوي دانشگاه آزاد است، با اين كه حجاب كاملي ندارد، اما با يونيفرم موافق است. براي حرف هايش دليل هم دارد و كم شدن چشم و هم چشمي را يكي از دلايل موافقتش با يونيفرم مي داند. مي گويد كه اين قضيه در بين دانشجويان دختر خيلي به چشم مي خورد و در مقاطعي بسيار اذيت كننده مي شود؛ طوري كه خيلي از دانشجوها از قاعده «خواهي نشوي رسوا...» پيروي مي كنند و پوشش هاي غيرعادي را انتخاب مي نمايند.

 

موسوي، دانشجوي دندانپزشكي دانشگاه تهران دليل علمي براي موافقتش با يونيفرم دارد. مي گويد در اكثر كشورهاي دنيا، دانشجوهاي پزشكي و دندانپزشكي به دلايل بهداشتي از يونيفرم استفاده مي كنند و اين يونيفرم تنها براي مواقع مواجهه با بيمار نيست و در زمان كلاس هاي تئوري نيز استفاده مي شود.

 



 

عليمرداني، دانشجوي پسر يكي از دانشگاه هاي مطرح پايتخت، ارتباط پوشش را با ناسالم شدن فضاي دانشگاه بسيار تنگاتنگ مي داند و معتقد است پوشش ها و رفتارهاي نابهنجار پايه و اساس ساير فسادها در دانشگاه هستند؛ او مي گويد: اگر قرار باشد لباس فرم دانشجويي، از اين معضلات جلوگيري كند، با آن موافق است.

 

صالح آبادي، استاد دانشگاه آزاد هم موافق طرح لباس فرم دانشجويي است و معتقد است، گسترش جو علمي در دانشگاه از اوجب واجبات است و توجه به ظاهر در برخي دانشگاه ها، موجب شده تا اين توجه به درس و علم، تحت الشعاع قرار گيرد.


او مي گويد: «با اين كه لباس فرم دانشجويي علاج واقعي نيست، ولي شايد مسكني باشد بر اوضاع فعلي.»


كار فرهنگي، بخشنامه اي نيست

مخالفان هم دلايل قابل طرحي دارند. بحث يونيفرم دانشجويي بلافاصله بعد از مطرح شدن، گارد ايجاد مي كند؛ چرا كه اين تصور را به وجود مي آورد كه دانشجو دارد محدود مي شود و چيزي به اجبار به او تحميل مي گردد.


تمامي محورهايي كه دانشجويان يا استادان مخالف، در مورد لباس فرم دانشجويي مطرح مي كنند، ناشي از همين تفكر است.

 

عرفاني، دانشجوي ارشد برق دانشگاه تهران تعيين لباس فرم دانشجويي را مسخره مي داند. مي گويد مگر دبيرستان است كه روپوش برايمان تهيه كنند؟! معتقد است اگر قرار باشد لباس فرم براي دانشجويان تهيه شود، شكل دانشگاه شكل نامأنوسي به خود مي گيرد.


اين دانشجو و دانشجوياني كه خيلي تند و شديد، همان اول و بدون در نظر گرفتن جوانب، مخالفت خودشان را اعلام مي كنند، شعار «دانشگاه پادگان نيست» سرمي‌دهند و هيچ مزيتي براي اين كار قائل نيستند.

 

اما گروهي ديگر از مخالفان، كمي منطقي ترند؛ اينان با ايده اعلام و تعيين الگوي پوشش در جامعه و دانشگاه موافقند، اما لباس فرم را برنمي تابند.


مي گويند بهتر است يك چارچوب براي لباس دانشجو فراهم شود نه اين كه به اجبار همه يك چيز بپوشند و يك رنگ؛ چيزي كه در خيلي از كشورهاي اروپايي و آمريكايي نيز رواج دارد.

 

عده اي هم هستند كه لباس فرم را توهين به شعور دانشجو مي دانند؛ اين عده مي گويند: «يعني ما نمي دانيم چه لباسي مناسب فضاي دانشگاه است كه ديگران براي ما تصميم بگيرند؟»


اين سوالشان شايد از منظر دانشجويان موافق لباس فرم، جواب جالبي داشته باشد؛ چرا كه اكثراً معتقد بودند دانشجويان هنجارشكن، فرق دانشگاه با سالن مد و مهماني را نمي دانند.

 

عده اي ديگر از مخالفان نيز معتقدند كار فرهنگي، با اجبار و بخشنامه به جايي نمي رسد. بايد از پايه شروع كرد و به نتيجه رسيد. اين كه كاري را اجباري كنيم، جز اين كه دانشجو را در موضع مخالف خودمان قرار دهيم، به طوري كه حرف منطقي را هم قبول نكند، راه به جايي نبرده ايم.


درست است كه موضوع لباس دانشجويي و ضوابط مربوط به آن به مسائل مربوط به بحث عفاف و حجاب و حيا و بعضاً آموزه هاي ديني ما برمي گردد، اما حفظ حرمت دانشگاه با داشتن پوشش مناسب، چيزي نيست كه صرفاً ربطي به اعتقاد ديني دانشجويان داشته باشد.


اميد است مسئولان فرهنگي دانشگاه ها، با توجه به اين نظرات، تصميم صحيحي براي اين منظور اتخاذ كنند تا از عوارض احتمالي اجبار لباس فرم و يا بي توجهي نسبت به فرهنگ پوشش حاكم بر دانشگاه ها جلوگيري شود.